Nieuw einde, nieuw begin…

We zijn weer een jaar verder terwijl ik dit schrijf. Het is oudejaarsavond 2021 en we staan op de drempel van 2022, het derde jaar op rij dat we heel veel last zullen ondervinden van het Coronavirus dat de hele wereld al pakweg twee jaar in z’n greep heeft.

Ik ga het niet hebben over onbenullige, twijfelende en besluiteloze bestuurders en adviseurs. Ook niet over het tuig dat wereldwijd misbruik maakt van goedgelovige dombo’s om onrust te stoken, te liegen, te bedriegen en te hitsen en, vooral, om er een uiterst lucratief verdienmodel van te maken. Ook niet over de farmaceutische fabrieken die het verdommen om de samenstelling van hun vaccins vrij te geven voor het grootste deel van de bevolking van deze aardkloot omdat het hun verdienmodel aantast en er dus medeverantwoordelijk voor zijn dat we nog lang niet van Covid af zijn.

Ik wil het klein houden. Het gaat over m’n kinderen en kleinkinderen, de paar familieleden waar ik contact mee heb en m’n, hoofdzakelijk virtuele, vrienden. De dingen die ik al twee jaar nauwelijks kan doen door dit virus. Het ontzettend voorzichtig zijn omdat een Corona-besmetting waarschijnlijk niet zo goed is voor me vanwege m’n COPD, al heb ik een milde vorm.

M’n dochter en haar kleinkinderen hebben inmiddels Corona gehad, m’n oudste zoon ook. Hoe en waar? Zeg het maar. Honderden mogelijkheden om besmet te raken. Gelukkig zijn ze er allemaal behoorlijk goed doorheen gerold, maar er zijn geplande ontmoetingen niet doorgegaan hierdoor. Logisch natuurlijk, maar ik baal er meer van dan ze weten. Zo ontzettend vaak zien we elkaar niet, dus een afspraak om samen te koken en te eten op 1e Kerstdag moeten laten gaan is ontzettend zuur. Verstandig, maar zuur.

M’n jongste zoon en m’n schoondochter zijn, net als ik, tot op heden de dans ontsprongen. Ze verwachten over een kleine twee maanden hun eerste kind, m’n vierde kleinkind. Ik ben over the moon hiervan, maar tegelijkertijd maak ik me behoorlijk zorgen al is alles nog steeds goed en ziet m’n schoondochter er geweldig uit. Gelukkig heb ik hen de week voor Kerst nog gezien en het met eigen ogen kunnen aanschouwen. En gelukkig heeft iedereen die dat kon inmiddels de booster ook gehad, naast de “gewone” vaccinaties.

Het contact met m’n familieleden is hoofdzakelijk virtueel en dat is oké. We hebben ons hele leven nog nooit de deur platgelopen bij elkaar en dat zal ook niet meer veranderen. Zij leven in hun wereld, ik in de mijne. Het schijnt ze goed te gaan en daar ben ik blij mee, want al zie en spreek je elkaar nauwelijks, je wilt toch dat het ze goed gaat.

En dan m’n vrienden en vriendinnen… Met een paar heb ik wat intensiever contact, maar ik zei al dat ze hoofdzakelijk virtueel zijn. Dat was natuurlijk niet zo in het verleden, maar veel van hen zag ik vooral op concerten en festivals en dat waren altijd evenementen en ontmoetingen waar ik, en zij waarschijnlijk ook wel, naar uitkeken. Elkaar weer zien, kunnen omhelzen en kussen, samen genieten… Mooier wordt het niet, geloof me.

En in de tussentijd werk ik gewoon door, al is het parttime, en heb ik afgelopen maand weer een nieuw contract getekend om nog een half jaar door te gaan. Wanneer dat contract afloopt ben ik op een paar dagen na 68 en dan vind ik het eigenlijk wel mooi geweest. ik zal niet zeggen dat ik dan helemaal stop, maar ik heb wel aangegeven dat ik dan alleen nog maar “leuke” dingen wil doen op projectbasis. Gewoon een gerichte opdracht. Afgebakende taak en doelstelling, liefst met wat reis- en onderhandelingswerk, want dat vind ik heerlijk om te doen. En na afloop kijken of er nog wat leuks is om te doen. Maar da’s voor later. En volledig afhankelijk van m’n bossman natuurlijk, want hij moet het ook willen.

En voor nu? Zullen we met elkaar hopen dat deze corona-ellende komend jaar zover is ingedamd dat we weer op een redelijk normale manier leuke dingen kunnen doen en elkaar kunnen zien, knuffelen en kussen? Genieten van een concert, een festival, uit eten, elkaar? Ons minder zorgen hoeven te maken over onze dierbaren?

Ik wens iedereen die me dierbaar is alle goeds voor het komende jaar en daarna. Blij, gezond van lijf en leden, gespaard van ellende.

Wens ik teveel? Eind 2022 weten we het. Tot dan:

Dag, mijn lief

Gisteren, of om preciezer te zijn 24 juli (niet iedereen leest dit epistel vandaag, de 25ste) was de sterfdag van mijn lief Ria. Ze overleed in 2009, nog geen week nadat ze een zwaar herseninfarct had gekregen.

Het was een uiterst traumatische periode, dat kun je je voorstellen. Niet alleen voor haar kinderen en mij en mijn kinderen, maar ook voor de vele vrienden en vriendinnen die vooral zij had.

Ze maakte heel gemakkelijk contact en was oppervlakkig gezien heel erg open, zolang je maar niet te dichtbij kwam. Want onder dat oppervlak zat veel verdriet en pijn waar maar weinig mensen weet van hadden.

Onze relatie heeft niet lang geduurd, amper drie jaar, maar was intens en vol liefde voor elkaar en onze kinderen. We hadden het goed. We woonden samen, we werkten samen, eigenlijk waren we altijd bij elkaar. We waren nog net geen ANWB-stel! Het was hard toen daar opeens een eind aan kwam en het heeft me jarenlang enorm veel pijn gedaan en belemmerd in heel veel zaken, vooral emotioneel. Ik verloor de zin en de moed om door te gaan met m’n bedrijf, waar zij een essentieel deel van uitmaakte en moest stoppen en zorgen dat ik ergens anders aan het werk kwam om m’n kop boven water te houden. Dat is gelukkig gebeurd, maar het was op het randje…

Oh, natuurlijk had ik na haar overlijden nog steeds contacten met veel mensen, maakte nieuwe contacten, vooral via Twitter, en reken ik een aantal mensen die ik daar heb leren kennen tot mijn vrienden (m/v) en kon en kan ik mijn verhaal kwijt. Dat ik dat zelden of nooit deed lag aan mij. Ik ben gewend om problemen eerst op te lossen voordat ik er met iemand over praat.

Maar ik had niet verwacht dat dit zo ontzettend lang zou duren. Dat ik zoveel jaren nodig zou hebben om de mentale knop om te zetten die het me mogelijk moet maken om uit m’n zelfgekozen geestelijke kluizenaarschap te komen en mezelf weer open te stellen voor…ja, voor wat? Een vriendin? Een partner? Een echte relatie? De tijd zal het leren, maar ik voel dat ik de deur van de grendel heb gedaan en op een kier heb gezet. En weet je? Het voelt goed.

En Ria? Ria zal nooit vergeten worden en altijd, tot mijn dood, een hele belangrijke plek blijven innemen. De weinige tastbare herinneringen die ik nog van haar heb liggen in het “mooie dingen laatje” dat ik heb en dat gevuld is met herinneringen en aandenkens aan m’n jeugd, m’n kinderen en kleinkinderen, m’n leven.

Gelukkig is er nog veel ruimte in dat laatje voor nieuwe herinneringen en mooie aandenkens.

Ria was fan van Earth and Fire. Memories was een nummer dat ik vaak voor haar draaide en dat ik altijd op een nieuwe mix-cd moest zetten, die ze dan kon afspelen in de auto. Toepasselijker kan het niet worden…

Afscheid van de boxen…

De grote luidsprekerboxen die ooit door m’n jongste zoon en met “hulp” van mij zijn gekocht in Amersfoort, zijn verkocht.

Klipsch Synergy F3 waren het. Grote, stoere Amerikaanse boxen met een fantastisch geluid. Geweldige basweergave, een middengebied dat alles meepakte en het hoog was nauwelijks te beschrijven. Je merkt het, mijn gehoor was toen nog helemaal perfect…

Ze kwamen terecht op een klein studentenkamertje in Amersfoort en het was nog een behoorlijke hijs om ze boven te krijgen, ruim 27 kg per stuk zijnde. Daarna zijn ze verhuisd naar een grotere studentenkamer op de Oudegracht in Utrecht en daarna zijn ze doorgegaan naar een appartement in een omgebouwd pakhuis achter Amsterdam CS en daar hebben ze ook nog een aantal jaren gestaan, tot zoonlief en z’n lief besloten dat ze liever retro boxen wilden hebben die beter passen bij hun interieur. Dus hebben we gezocht naar een paar mooie B&W boxen die niet alleen een fantastisch geluid hebben, maar ook daadwerkelijk helemaal passen in hun interieur.

De Klipsch? Die kwamen bij mij terecht. Nou had ik nog niet zolang daarvoor zelf nieuwe Klipsch boxen gekocht uit de Reference serie, waar ik enorm blij mee was, maar natuurlijk heb ik de grote broers aangesloten en hebben die een jaar of daaromtrent hun werk gedaan. Tot ik besloot dat het eigenlijk onzin was om twee paar extreem goeie ,sets boxen te hebben staan. Dus ik heb nog een aantal weken aan vergelijkend warenonderzoek gedaan en uiteindelijk het besluit genomen dat de RP260’s nu beter aan mijn wensen voldoen dan de Synergy F3.

Dus die zijn verkocht. Vandaag kwam de nieuwe eigenaar, na behoorlijk intensief contact via FB, ze beluisteren (voor de zekerheid), afrekenen en werden ze in de auto geladen. Niet voor hemzelf trouwens, maar voor z’n vriendin. Hij blijkt net zo’n mafkees als ik te zijn, als het aankomt op goed geluid, en omdat de boxen van z’n vriendin gewoon niet goed genoeg zijn moesten er nieuwe komen. Ik snapte dat helemaal, want ik heb precies hetzelfde gedaan, ooit, toen ik nog een Lat-relatie had met m’n lief.

Natuurlijk ben ik blij dat ze verkocht zijn, want dat was de bedoeling, maar ik ben extra blij omdat ze bij mensen terecht zijn gekomen die er oprecht blij mee zijn. Je neemt toch afscheid van iets waar veel meer waarde aan hangt dan alleen maar de financiële waarde van de boxen zelf.

Ze krijgen weer een thuis.

Dementeren…

Ik was op pad met m’n dochter gisteren. De dochter die bijna wekelijks bij me komt eten. De enige dochter die ik heb, trouwens.

Niet alleen een slimme meid, maar ook een intelligente. En nee, da’s zeker niet hetzelfde. Ik ken hele intelligente mensen die te stom zijn om te poepen. IQ zegt niet alles in dit verband.

We moesten een kast ophalen die ze had gekocht via Marktplaats, ergens in de binnenlanden van Maarssen-Broek. Daar zullen we verder niet over uitweiden, dat heb ik al op FB en Twitter gedaan.

We hebben samen wekelijks gesprekken en soms zijn die luchtig, maar vaak ook krijgen ze toch een meer serieuze toon. Ook door de onderwerpen die aan bod komen. Over het verschil tussen de manier waarop ik met mijn kinderen omga, vergeleken met hoe mijn vader (of moeder) dat deed, b.v. En hoe ze steeds beter op haar plek komt na haar scheiding en hoe goed het gaat met m’n kleinkinderen wanneer ze bij haar zijn. (co-ouderschap en zo…)

Maar daar ging het gisteren niet over. We hadden het over mijn werktoekomst, maar da’s voor een ander verhaal, en we hadden het over haar werk. Ze heeft een vaste aanstelling gekregen bij haar werkgever, een grote zorginstelling in en rond Ermelo. Ze is daar enorm blij mee, want zekerheid is belangrijk en absoluut noodzakelijk, en ik snap dat natuurlijk volkomen. Zekerheid is rust in haar hoofd… Zo ontzettend belangrijk om stabiliteit te hebben, ook voor haar omgeving (lees: kinderen)

Ze heeft daar ook te maken met dementerende ouderen en de zorgen die daaruit voortvloeien. Niet alleen voor de zorgverleners, maar ook voor hun kinderen, mantelzorgers, familie… Hoe moeilijk het soms is om daar op de juiste manier mee om te gaan omdat je niet, of pas na een lange tijd, weet hoe je je client / vader / moeder / wiedanook moet benaderen om hem / haar rustig en tevreden te krijgen en te houden.

En ik bedacht me dat een groot deel van ons ooit getroffen zal worden door een vorm van dementie. Of het nou Alzheimer is of een andere soort, want er schijnen heel veel vormen te zijn.

Ik weet niet of ik ooit getroffen zal worden hierdoor, weet ook niet of het voorkomt bij een deel van mijn bloedverwanten. Voor zover ik weet niet via m’n moeders kant, maar ik weet niks van de kant van m’n verwekker, dus dat maakt het lastig. Maar stel dat het zo is, ondanks alles dat ik bewust en onbewust doe om m’n geest te blijven scherpen en actief te houden.

Wat zouden m’n verzorgers dan moeten doen om me te helpen en “tevreden” te houden? Ik weet hoe “verkeerd” er is omgegaan met een vriend van me die een aantal jaren geleden Alzheimer kreeg. Hij is inmiddels al een aantal jaren dood, maar hij heeft het niet gemakkelijk gehad, de laatste jaren van z’n leven.

We zaten daar over te praten en kwamen eigenlijk beiden tot dezelfde conclusie: laat mij de muziek van en uit mijn leven horen, de jaren 60 en 70, m’n favo bands…. Daar word ik gelukkig van. Laat me een boek vasthouden en heel misschien nog lezen. Of lees me voor uit een Stephen King of Isaac Asimov boek, of één van de andere boeken uit m’n boekenkast. Geef me op z’n tijd een glaasje malt whisky….

En laat me dan maar rustig en op m’n gemak naar het eind van m’n aards bestaan reizen…

Al hoop ik dat het nog verdomd lang duurt voor het zover is!

Het maximum vermogen

Ik las een blogpost met een zeer intrigerende gedachte, of misschien zelfs wel een voorstel.
Het leek me zeer de moeite waard om dat eens bij jullie in de groep te gooien…

Nieuw! Economie!

Min of meer serieus opperde ik onlangs in een bericht op LinkedIn dat het misschien een goed idee zou zijn om een maximum vermogen af te spreken. Bijvoorbeeld van drie miljoen euro. Veel mensen lezen zo’n bericht, niemand reageert... Heel frustrerend!

Dat is voor mij een bekend fenomeen. Kennelijk wordt een dergelijk idee gek, te extreem of misschien te algemeen bevonden? Of trek ik een voorbarige conclusie?

Want zo vreemd is zo’n maximum niet. Een dergelijke gemeenschappelijke afspraak – dat is nog steeds mijn definitie van een democratisch besluit – sluit aan op de steeds vaker door miljonairs, miljardairs en andere vermogenden geuite wens om hun kapitaal in te zetten ten behoeve van de samenleving.

Verder sluit dit idee naadloos aan op het basisinkomen aan de onderkant.

‘Mijn’ idee (het is niet een door mij bedacht idee, maar ik onderschrijf het en heb het van ganser harte overgenomen uit…

View original post 167 woorden meer

Meet Bongo!

Dit is Bongo. Bongo is een kleine gorilla die ik heb gevangen in Engeland. Poole, om precies te zijn.

Toen onze kinderen nog zo klein waren dat ze weinig te vertellen hadden, gingen we elk jaar naar Engeland met vakantie. De eerste jaren, toen ze nog echt klein waren, huurden we een cottage, maar toen ze wat ouder werden huurden we meestal een joekel van een stacaravan op zo’n typisch Engels vakantiepark met een zwembad, een kroeg of wat, een arcade en een enorme recreatiezaal waar elke avond een band speelde of een revue optrad. Zo ook dat jaar in Poole…

De kinderen waren niet van het park af te krijgen, want hadden heel snel contact met andere, Engelse, kinderen en elke dag kregen ze natuurlijk wat geld voor de arcade, wat te eten en te drinken en zo. Vonden we prima, want dan konden wij rustig een paar uur weg om te toeren en allerhande rommelmarktjes, veilingen, “antiek”winkeltjes en zo meer te bezoeken. Vonden we heerlijk. Ja, ik ook!

Vaste afspraak was, dat iedereen zorgde om 17 uur terug te zijn bij de caravan, te douchen en om te kleden. Dan gingen we even wat drinken en de dag doornemen en daarna gingen we het dorp in om ergens te gaan eten.

Op een avond kwamen we er achter dat er een fair was in de haven. Kermis, bands en heel veel kraampjes met allerhande rommel. Er stond ook een man met een kraam met allerlei pluche beesten en die gooide met enige regelmaat een aantal beestjes het publiek in. Het lukte me, op aandringen van mijn dochter, om een paar van die beestjes te vangen en één van die beestjes was een gitzwarte, ontzettend stoere gorilla, die ik meteen claimde voor mezelf, als gezelschap in de auto. Ik had toen een Hyundai H100 bestelbus met een dubbele cabine die zowel zakelijk, als privé gebruikt kon worden en Bongo kreeg een ereplek op het dashboard.

Dat is inmiddels ruim 20 jaar geleden en al die jaren in Bongo m’n reisgezel gebleven.

En net als z’n baas is hij in de loop van de jaren rimpeliger geworden, zitten er kreukels in, is de boel een beetje uitgezakt. Hij heeft alleen z’n haren niet verloren, maar is wel enorm verkleurd en vandaag, toen ik m’n oude auto leeghaalde, kwam ik er achter dat er een paar naden waren losgegaan. Gelukkig heb ik een buurvrouw die kan omgang met naald en draad en die heeft hem hersteld voor me.

Bongo blijft dus nog een aantal jaren met me meereizen. Dat doet me deugd, want hij is aangenaam reisgezelschap en kan enorm goed luisteren. Hij zingt trouwens ook graag met me mee.

Hij is m’n maatje…

There’s a Riot going on…

De figuurlijke haren rezen me te berge, dit weekend. Eerst door die doorgesnoven inteeltbende op Urk die schijt heeft aan hun god, hun ouders en hun dominee’s, behalve op zondag wanneer ze met hun schijnheilige koppen in de kerk zitten, en niet schroomt om een GGD teststraat in de fik te steken. Daarna op zondag toen die toxische mix van viruswappies en relschoppers en masse naar het Museumplein trok. En toen zag ik de beelden uit Eindhoven, waar de mix nog veel toxischer was en het gehalte relschoppers vele malen groter dan het gehalte viruswappies.

Dit had en heeft niks meer te maken met onvrede over het Coronabeleid, het niet willen vaccineren, zelfs niet met de avondklok. Dit zijn alleen maar kapstokken om hun vooraf via de SocMed geplande geweld aan op te hangen.

Aangewakkerd door de echt gevaarlijke onruststokers; Baudet, Haga, Wilders, Engel. Levensgevaarlijke mensen die exact weten tot hoever ze kunnen gaan in hun ophitsende uitingen op Twitter, FB en op tv. En precies weten hoe ze snaren moeten beroeren bij de ééncelligen die blind achter ze aanlopen en doen wat ze suggereren. Suggereren ja, want als ze duidelijk zouden zeggen wat ze bedoelen waren ze normaal gesproken allang opgepakt. Wegens opruiing, oproepen tot geweld, ga maar door.

Daarmee hebben deze neofascisten de sluizen geopend en de ratten binnengelaten. De bruine ratten van onder andere pegida en waarschijnlijk nog veel meer naziclubjes die hun kans schoon zagen om het vuur nog verder op te stoken. Uiteraard weer gevolgd door andere amoebes die hun kans ook schoon zagen om te kunnen rellen.

Het resultaat: miljoenen schade in Eindhoven, minimaal tonnen schade in andere steden en dorpen, een samenleving die steeds meer ontwricht wordt. Niet door een virus, maar door tuig!

Absoluut dieptepunt is het in de fik steken van de GGD teststraat in Urk, gevolgd door het aanvallen van het ziekenhuis in Enschede. Maar ook het zinloos vernielen van eigendommen van winkeliers en andere ondernemers die het al moeilijk genoeg hebben.

En de overheid? Ik heb Rutte nog niet gehoord of gezien, ik hoor Bruls, die buiten de realiteit verkerende burgemeeter van Nijmegen en voorzitter van de veiligheidsraad, verkondigen dat “we moeten voorkomen dat het teveel overslaat naar andere steden”. En ze komen aan het eind van de maandag bij elkaar om te overleggen wat ze moeten gaan doen…

Ik heb wel een paar suggesties voor ze…

Terug van weggeweest…

Het is even geleden dat ik een blog heb geschreven en met jullie gedeeld. Ik heb er een poos geen behoefte aan gehad, om allerlei redenen, maar het begint weer een beetje te kriebelen. Misschien heeft dat wel te maken met de tijd waarin we leven. Het Coronavirus maakt het er bepaald niet eenvoudiger op om “normale” contacten te onderhouden en om gewone gesprekken te voeren. Laat staan te knuffelen, te kussen en te vrijen.

En bij gebrek aan mogelijkheden tot fysiek contact zoek je naar andere manieren om contact te hebben. De computerboeren varen er wel bij, de softwaregiganten en telecommers helemaal. De viruswappies hebben dat helemaal door!

Zonder dollen, we hebben allemaal in meerdere of mindere mate behoefte aan contact. In welke aard of vorm dan ook. Dus we bellen meer, we Facetimen, Teamen, Skypen, Appen en mailen ons suf, terwijl we hartstochtelijk verlangen naar echt contact.

Het echte contact dat we vooralsnog dus niet gaan hebben, want daar zorgen de ontkenners, de wappies, de waanzinnigen die schijt hebben aan feiten en maatregelen om verspreiding te voorkomen, wel voor. Die mensen die tegen vaccinaties zijn, tegen afstand houden, tegen mondkapjes, want “hun vrijheid…” Daarmee de vrijheid, de gezondheid en zelfs de levens van mensen die zich wel willen conformeren aan wat de wetenschap zegt en adviseert, volledig aan hun laars lappend.

Er zal vast en zeker weer een tijd komen dat we alle dingen die we ooit deden weer kunnen oppakken, al vraag ik me af of we ooit weer dezelfde onbevangenheid zullen vinden in het aangaan van fysiek contact. Of het nou in de kroeg is, op een festival of op zoek naar een relatie.

Tot die tijd zullen we vooral voorzichtig moeten zijn en zuinig op elkaar. Zeker op degenen die ons lief en dierbaar zijn.

Maar zeker ook op iedereen die zijn of haar ziel en zaligheid legt in het zorgen voor de slachtoffers in ziekenhuizen, zorgcentra en thuis. Dat zijn de helden van deze tijd!

Laten we allemaal proberen om een beetje held te zijn. Stay Safe, Stay Healthy, Stay Sane!